Tadeusz Chciuk-Celt

Ten artykuł jest częścią cyklu:
Polskie Państwo Podziemne

Tadeusz Chciuk-Celt, pseudonimy: Marek Celt, Michał Lasota (ur. 17 października 1916 w Drohobyczu, zm. 10 kwietnia 2001 w Monachium) – cichociemny, kurier ZWZ, redaktor i zastępca dyrektora Sekcji Polskiej RWE, ostatni prezes PSL na Uchodźstwie, autor wspomnień wojennych. Brat pisarza Andrzeja Chciuka.

Tadeusz Chciuk-Celt urodził się w 1916 roku w Drohobyczu. Od roku 1927 był w Związku Harcerstwa Polskiego, w 1936 r. został podharcmistrzem. Odbył studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, które ukończył z tytułem magistra praw w 1939 roku Rozwijał także zainteresowania muzyczne. Jeszcze w czasach gimnazjalnych pobierał naukę w Szkole Muzycznej im. M. Łysenki w Drohobyczu, a podczas studiów ukończył średni kurs Konserwatorium Muzycznego im. K. Szymanowskiego we Lwowie.

Podczas II wojny światowej brał czynny udział w walce zarówno z sowieckim, jak i hitlerowskim okupantem. W początkowym okresie wojny działał jako tzw. „biały kurier” Związku Walki Zbrojnej pomiędzy okupowaną przez ZSRR Małopolską Wschodnią a Budapesztem. Swoje przeżycia z tego okresu opisał w książce Biali kurierzy.

W maju 1940 roku wstąpił jako ochotnik do Armii Polskiej we Francji, gdzie służył jako podchorąży artylerii w 3 Dywizji Piechoty. Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 1 Brygadzie Strzelców w Szkocji oraz w Dywizjonie Artylerii Lekkiej Motorowej. Ukończył także, z drugą lokatą, Szkołę Podchorążych Artylerii w Szkocji ze stopniem podporucznika. Później został instruktorem w tej szkole.

W Londynie ponownie zgłosił gotowość do pracy kurierskiej. Odbył przyspieszony kurs skoczków spadochronowych, a w nocy z 27 na 28 grudnia 1941 roku wziął udział w pierwszym zrzucie cichociemnych w okupowanej Polsce (operacja „Jacket”) i wylądował na spadochronie jako emisariusz rządu gen. Władysława Sikorskiego. Jego zadaniem było sporządzenie dla Sikorskiego raportu o stanie państwa podziemnego.

W wyniku pomyłki pilot zrzucił uczestników operacji na terenach przyłączonych do Rzeszy (w rejonie miejscowości Brzozów Stary), zamiast w Generalnym Gubernatorstwie. Podczas lądowania dwie osoby zostały ranne (rtm Marian Jurecki „Orawa” i kpt. Andrzej Świątkowski „Amurat”), a pozostali wyruszyli po pomoc. Trafili jednak na patrol niemieckiej straży granicznej i zostali wzięci do niewoli. Na strażnicy niemieckiej, korzystając z posiadanego uzbrojenia w pistolety „Vis“, zastrzelili prawie całą załogę, a następnie przedostali się do Warszawy. Pozostali na miejscu lądowania ranni cichociemni, znajdując się w beznadziejnej sytuacji, popełnili samobójstwo (Amurat zastrzelił rannego Orawę i siebie).

Powrót Chciuka do Londynu na skutek szeregu przeszkód i trudności nastąpił dopiero w czerwcu 1943 roku. Nie zdążył przekazać swojego raportu gen. Sikorskiemu, który 4 lipca tegoż roku zginął w Gibraltarze. Przebieg operacji „Jacket” Chciuk opisał w książce Koncert – opowiadanie cichociemnego, a przewidziany dla gen. Sikorskiego raport – w książce Raport z Podziemia 1942.

Po powrocie do Londynu Chciukowi powierzono funkcję kierownika kurierów w MSW

New Yorkbulls Away Jerseys

New Yorkbulls Away Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Równocześnie został członkiem zespołu redakcyjnego tajnej rozgłośni polskiej Świt z siedzibą w Anglii. W kwietniu 1944 roku wziął udział w kolejnej akcji spadochronowej i został zrzucony w kraju, tym razem jako osobisty emisariusz premiera Stanisława Mikołajczyka, a zarazem jako oficjalny przedstawiciel Komitetu Naczelnego ZHP. Jednym z zadań Chciuka podczas tej operacji była opieka nad innym cichociemnym wysłannikiem rządu RP – dr. Józefem Retingerem. Chciuk powrócił do Londynu w lipcu tego samego roku tzw. „Trzecim Mostem”. Jego podwójny skok cichociemnego, za każdym razem zakończony szczęśliwym powrotem do centrali w Londynie, był jedynym takim przypadkiem w dziejach tej formacji. Operację „Trzeci Most” opisał w nieukończonej książce o tym tytule. Po powrocie do Londynu w grudniu 1944 roku został dopuszczony do próby na stopień harcmistrza przez hm. RP Olgę Małkowską, przewodniczącą Komitetu Naczelnego ZHP na czas wojny.

Po zakończeniu działań wojennych Tadeusz Chciuk-Celt został wysłany w grudniu 1945 roku do Polski jako sekretarz Misji do spraw Demobilu razem z dr. Józefem Retingerem, twórcą i kierownikiem tej akcji. Celem misji było przekazanie do kraju materiałów i sprzętu pochodzącego z armii amerykańskiej i brytyjskiej.

W kwietniu 1946 roku został aresztowany przez UB. Zwolniono go po kilku miesiącach, po osobistej interwencji Stanisława Mikołajczyka. W kraju Chciuk pracował krótko w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim w Krakowie. Współdziałał także z Polskim Stronnictwem Ludowym w walce przeciw sowietyzacji kraju. Po opuszczeniu Polski przez S. Mikołajczyka w październiku 1947 roku nasiliły się prześladowania działaczy ludowych, które nie ominęły także Tadeusza Chciuka, który zmuszony był we wrześniu 1948 roku uchodzić z Polski.

Po ucieczce z kraju przebywał przez kilka lat we Francji, gdzie m.in. wstąpił do PSL na Uchodźstwie. Zajmował się redagowaniem Biuletynu informacyjnego PSL. Powierzono mu także funkcję prezesa PSL w Okręgu Paryż. Jako przedstawiciel Rady Naczelnej PSL wyjeżdżał kilkakrotnie w sprawach organizacyjnych do Belgii, Szwajcarii i Niemiec. Ponadto udzielał się w harcerstwie jako instruktor oraz jako naczelnik „Sokoła” w Paryżu. W 1966 roku mianowany harcmistrzem rozkazem L7/66 Naczelnika Harcerzy hm. Jerzego Wittinga z dnia 21 lipca 1966 roku

Od 1952 roku do śmierci w 2001 roku Tadeusz Chciuk-Celt przebywał w Monachium. Był współtwórcą działającej od 1952 roku Sekcji Polskiej Radia Wolna Europa. Był redaktorem działu wiejskiego oraz redaktorem programów poświęconych tematyce wsi, które prowadził pod pseudonimem „Michał Lasota”. Zawołaniem jego audycji było: „tym, co żywią i bronią – chłopom polskim, szczęść Boże”. Walczył na falach eteru przeciw komunizacji Polski. Był nadto czołowym komentatorem politycznym rozgłośni, a także autorem słuchowisk radiowych i audycji harcerskich. W latach 1976–1983 (do czasu przejścia na emeryturę) pełnił funkcję zastępcy dyrektora Sekcji Polskiej RWE.

Chciuk-Celt pełnił także funkcję prezesa Syndykatu Dziennikarzy Polskich w Niemczech Zachodnich. Ponadto od 1981 roku był prezesem samodzielnego Oddziału byłych Żołnierzy AK w RFN, a w 1988 roku został prezesem (ostatnim) PSL na Uchodźstwie.

Do Polski przyjechał po raz pierwszy dopiero w roku 1991.

Zmarł w 2001 roku w Monachium. Jego prochy złożono z honorami wojskowymi w Panteonie Żołnierzy Polski Walczącej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Tadeusz Chciuk-Celt, za swoje zasługi w walce z okupantem sowieckim i niemieckim, został uhonorowany licznymi odznaczeniami. Najważniejsze z nich to[potrzebny przypis]:

W dniu 5 września 2008 roku w siedzibie Konsulatu RP w Monachium przy ul. Roentgena 5 odbyła się uroczystość wręczenia przyznanego pośmiertnie Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą wdowie pod Tadeuszu Chciuku-Celcie – p. Ewie Chciuk-Celt. Odznaczenie w imieniu rodziny odebrał najmłodszy syn Państwa Chciuk-Celt – Jan Chciuk-Celt. Uroczystość uświetnili obecnością harcerze ze Szczecina z Drużyny „CELT“ im. Białych Kurierów, którzy wystawili poczet sztandarowy, a także członkinie zespołu „Ychtis“ z Katowic, które wykonały piosenki lwowskie. Laudację przeprowadził p. dr Wojciech Frazik z IPN w Krakowie, a okolicznościowe przemówienia wygłosili: odbierający Order syn T. Chciuka-Celta, p. Romuald Kołudzki-Stobbe ze Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Drohobyckiej, współpracownicy z Radia Wolna Europa. Wyświetlono też krótki – 20-minutowy film o postaci odznaczonego.

Tadeuszowi Chciukowi-Celtowi poświęcono film dokumentalny „Emisariusz” (TVP) oraz dwie tablice pamiątkowe. Odsłonięcie jednej z nich miało miejsce podczas Ogólnopolskiego Święta Czynu Chłopskiego w Kałkowie-Godowie, 22 sierpnia 2004 roku. Odsłonięcie drugiej zaplanowano na 15 maja 2005 roku w Kościele Garnizonowym pw. św. Elżbiety we Wrocławiu. Ponadto, życiu i działalności Chciuka-Celta poświęcono wystawę w Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie (ekspozycja prezentowana od stycznia do czerwca 2005 roku), na której prezentowano pamiątki i dokumenty pochodzące z archiwum po Chciuku, przekazanego Muzeum HPRL przez wdowę, Ewę Chciuk-Celt.

W Szczecinie od 1988 roku działa Drużyna Harcerska, nosząca od 1996 imię Białych Kurierów. Pełna nazwa Drużyny to 25. Szczecińska Jeździecka Drużyna Harcerska „CELT“ im. Białych Kurierów, prowadzona przez dalekiego krewnego Tadeusza Chciuka. Drużyna zdobyła sztandar ufundowany m.in. przez Ewę Chciuk-Celt i drużynowego – hm. Rafała Raniowskiego HR. Sztandar został przyznany Rozkazem LS2/2007 z dnia 15 sierpnia 2007 roku, a wręczony w dniu 23 września na Skwerze hm. Telesfora Badetki w Szczecinie, na którym co roku odbywają się apele Hufca Szczecin-Pogodno. Drużyna posiada stronę w internecie.

Courtney Love

Courtney Michelle Harrison, beter bekend als Courtney Love (San Francisco, 9 juli 1964), is een Amerikaans zangeres, gitariste en actrice.

Love was de zangeres van de band Hole, en begon daarna aan een solocarrière. Ze doet af en toe werk als model en actrice. Love is de weduwe van Kurt Cobain (1967-1994), zanger van de band Nirvana, met wie ze een dochter heeft: Frances Bean Cobain. Later kreeg zij ook nog een relatie met Edward Norton.

Love is de dochter van Grateful Dead-manager en uitgever Hank Harrison en therapeute Linda Carroll. Ze brengt haar jeugdjaren met haar moeder door, die met vijf verschillende mannen getrouwd is geweest. Love zit dan op een kostschool in Nelson, Nieuw-Zeeland. Love beweert jaren later dat ze als peuter lsd toegediend heeft gekregen, wat haar vader ontkent. Haar moeder Linda Carroll is de dochter van schrijfster Paula Fox en acteur Marlon Brando.

Love groeit op als een probleemkind, en is dan ook vaste klant in verbeteringsgestichten en opvangcentra. Ze loopt weg bij haar familie en reist rond in Amerika, Engeland en Ierland en komt rond van een fonds van haar grootouders. Haar eerste ‚beroemde‘ vriend is Roz Rezabek, gevolgd door Julian Cope, oprichter van Teardrop Explodes. Wanneer ze tegen de twintig is, werkt ze in Japan als stripper. Ze zou op latere momenten, voordat ze beroemd is, nog vaker dit beroep uitoefenen. Op 22-jarige leeftijd keert ze terug naar Portland, Oregon, waarna ze in 1987 verhuist naar Los Angeles met de band Babes in Toyland. Een jaar eerder komt de film Sid & Nancy uit, over het leven van dit beroemde punk-duo. Love speelt Gretchen in de film. Nadat ze door oprichtster Kat Bjelland wordt ontslagen richt ze in Los Angeles Leaving Trains op. In die tijd maakt ze veel vrienden, waaronder Michael Stipe van R Green Runner Waist Pack.E.M. en Billy Corgan van de Smashing Pumpkins.

Ze richt in 1989 samen met Eric Erlandson de groep Hole op. Patty Schemel speelde drums en Kristen Pfaff basgitaar. In 1991 namen ze hun eerste album op met Kim Gordon als producer. De band werd samen met bands als Babes in Toyland, Pussy Galore en L7 een boegbeeld van de feministische Riot Grrrl-beweging. In 1994 volgde hun tweede album, dat voor een doorbraak zorgde, mede vanwege het succes van haar partner Kurt Cobain. Pfaff stierf echter kort na de release van hun tweede cd Live Trough This en werd vervangen door Melissa Auf der Maur. In 2001, wanneer het met Hole niet zo goed gaat, richt Love een nieuwe band Bastard op, maar deze gaat snel uit elkaar. In 2002 houdt ook Hole op te bestaan

Seattle Sounders FC Second Away ALONSO 6 Jerseys

Seattle Sounders FC Second Away ALONSO 6 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. In 2004 komt ze met een soloalbum America’s Sweetheart.

Ze is een uitgesproken criticus van de muziekindustrie.

Als actrice is ze bij het grote publiek bekend geworden door de film The people vs. Larry Flynt (1996) waarvoor ze goede kritieken kreeg voor haar rol als Flynts vrouw Althea

Seattle Sounders FC Second Away BARRETT 19 Jerseys

Seattle Sounders FC Second Away BARRETT 19 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, en waarvoor ze de prijs voor Meest veelbelovende actrice van de Chicago Film Critics Association won.

Mellensee (Am Mellensee)

Koordinaten:

Lage von Mellensee in Brandenburg

Mellensee (bis 1930 nur Mellen, dann in Mellensee umbenannt) am gleichnamigen Mellensee gelegen, ist ein Ortsteil der amtsfreien Gemeinde Am Mellensee im Landkreis Teltow-Fläming (Brandenburg). Bis zum im Jahre 2002 erfolgten Zusammenschluss mit anderen benachbarten Gemeinden zur (Groß-)Gemeinde Am Mellensee war Mellensee eine Gemeinde innerhalb des damaligen Amtes Am Mellensee. Der Ortsteil bezeichnet sich touristisch als „Dorf der Fischer“.

Mellensee liegt im nordöstlichen Teil der Gemeinde Am Mellensee. Es grenzt im Norden, Osten und Südosten an das Gebiet der Stadt Zossen, im Westen an den Ortsteil Saalow und im Süden an die Ortsteile Rehagen und Klausdorf (alle drei Ortsteile der Gemeinde Am Mellensee).

Der Ort liegt am Nordende des Mellensees, von dem der Ort wahrscheinlich seinen Namen erhielt. Durch den Ort führt die L 791, die in Zossen von der B 96 abzweigt und westlich des Ortes auf die L 79 trifft, die von Saalow nach Klausdorf führt, beide Orte sind ebenfalls Ortsteile der Gemeinde Am Mellensee.

In Mellensee, vor 1930 hieß der Ort lediglich Mellen (früher auch Möllen), wurde 1430 eine Mühle erstmals urkundlich genannt („uf der mül czu Mollen“). Es ist damit auch die Ersturkunde des Ortes selber. Schlimpert leitet den Namen von einer slawischen Grundform Mel’n = Sandbank, Untiefe. Der Name war ursprünglich der Name des Sees, an dem der Ort liegt, und der auf den Ort übertragen wurde. Die Namensherkunft von Mühle, niederdeutsch Molle/Mölle, hält er für nicht wahrscheinlich. Der Ort gehört ursprünglich zur Herrschaft Zossen, die 1490 vom brandenburgischen Kurfürsten Johann Cicero gekauft worden war. Die Wassermühle mit zwei Gängen war 1576 vom Kurfürsten Johann Georg gekauft worden

Chile Home MATIAS 14 Jerseys

Chile Home MATIAS 14 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

. Sie wurde im Dreißigjährigen Krieg teilweise stillgelegt, weil es an Kundschaft fehlte. 1745 wurden in Mellensee erstmals ein Krug sowie das Forsthaus erwähnt. Außerdem wird erstmals die Hauptschleuse des Nottefließes erwähnt. 1753 wollte Hofrat Schönebeck vier Kolonistenhäuser auf der Miltze errichten lassen, worüber es zum Streit mit den Bauern kam, die bisher die Miltze als Weide genutzt hatten. 1755 waren ein Leineweber und ein Schneider im Dorf wohnhaft. 1764 waren vier Kolonistenhäuser auf der Miltze entstanden, „Kolonie“ genannt. 1801 wurde neben der Wassermühle auch eine Windmühle genannt. das Dorf hatte nun einschl. der „Kolonie“ 146 Einwohner. Am 21. August 1813 kam es am Mühlenfließ zu einem Gefecht zwischen preußischen Truppen, die sich östlich davon verschanzt hatten, und französischen Truppen, die auf Zossen vorrücken wollten. Der Angriff wurde auf der Brücke zurückgeschlagen. Die Verteidiger verloren zwei Offiziere und elf Soldaten. Vier Soldaten, die bei Mellensee gefallen waren, wurden auf einem kleinen Friedhof am Rande des damaligen Ortes beigesetzt. Zur Erinnerung an dieses Gefecht wurde ein Denkmal errichtet, ein Obelisk und ein Findling mit Inschrift. Das Denkmal wurde 2008 in die Landesdenkmalliste aufgenommen und 2010 durch die Gemeinde und freiwillige Helfer renoviert. 1911 wurde die Freiwillige Feuerwehr Mellensee gegründet. Bereits 1913 wurde ein neues Feuerwehrhaus errichtet. Im Keller befand sich damals die dörfliche Arrestzelle. 1988/89 wurde durch den NAW (Nationales Aufbauwerk) ein Schulungs- und Versammlungsraum mit Sozialtrakt an das Feuerwehrhaus angebaut.

Seit 1953 hatte Mellensee eine Landwirtschaftliche Produktionsgenossenschaft Typ I. Die LPG Typ III hatte 1954 51 Mitglieder, die 135 ha Nutzfläche bewirtschafteten. 1960 wurden bereits 254 ha bewirtschaftet. 1961 hatte die LPG Typ I noch 10 Mitglieder, die lediglich 29 ha bewirtschafteten. Seit 1972 wurde die landwirtschaftliche Nutzfläche von der Kooperativen Abteilung Pflanzenproduktion in Nächst Neuendorf bewirtschaftet. 1961 existierte auch eine Produktionsgenossenschaft der Binnenfischer mit zehn Mitgliedern im Ort, die sich 1974 mit den Produktionsgenossenschaften aus Kolberg und Bestensee zur Produktionsgenossenschaft „Aurora“ zusammenschloss. Diese zerfiel zunächst nach der Wende in einige kleine Einzelbetriebe. 1993 wurde die Fischerei Aurora GbR durch sechs Gesellschafter neu gegründet, jedoch ohne Beteiligung der Mellenseer Fischer Pentagram Necklace. Derzeit gibt es noch drei Fischer in Mellensee, das sich touristisch auch als „Dorf der Fischer“ bezeichnet und alljährlich ein Fischerfest veranstaltet.

In den 1950er Jahren war der VEB (K) Holzchemie Mellensee auf dem Gelände am Bahnhof der größte Betrieb zur Herstellung von Holzkohle in der damaligen DDR. Hergestellt wurden außerdem Kienteer, Kienöl und Rohholzessig. 1955 hatte der Betrieb 55 Beschäftigte.

Bereits zu Zeiten der DDR entwickelten sich die drei Gemeinde Klausdorf, Sperenberg und Mellensee mit ihren Freibädern zu Naherholungszentren im Großraum Berlin. Auf den Gemarkungen dieser Orte entstanden Wochenendhäuschen und Bungalowsiedlungen.

An den Tourismus konnte der Ort auch nach der Wende wieder anknüpfen. Im Sommer veranstaltet der Ort das Fischerfest mit Musik, Tanz, Geschichte, Angelwettbewerben und anderem mehr. Höhepunkt des Festes ist die Wahl und Krönung der Fischerkönigin. Mellensee besitzt ein Naturstrandbad am Ostufer des Mellensees. Auch Ruderboote können hier ausgeliehen werden.

Um 1600 wurde die Notte ausgebaut, um den Transport von Ziegelsteinen aus den Klausdorfer Ziegelgruben und Gips vom Sperenberger Gipsberg auf dem Wasserweg zu ermöglichen. Sie wurde um 1856–58 kanalisiert. Die kanalisierte Notte ermöglicht auch noch im 21. Jahrhundert eine Wasserverbindung für Wassersportler vom Mellensee bis nach Berlin. Parallel zur kanalisierten Notte führt ein Teilabschnitt der über 40 km langen Draisinen-Erlebnisbahn von Zossen nach Jüterbog.

Das Pestalozzi-Fröbel-Haus unterhält am Mellensee eine Freizeiteinrichtung, die von ihren Kitas bzw. von ihrer Schulsozialarbeit genutzt werden kann.

Die Gemeinde Am Mellensee unterhält in Mellensee eine einzügige Grundschule.

Baudenkmale

Bodendenkmale

Die Denkmalliste des Landes Brandenburg verzeichnet für Mellensee zahlreiche Bodendenkmäler, davon weit über 10 Rast- und Werkplätze der Steinzeit und steinzeitliche Siedlungen, mehrere Siedlungen der Ur- und Frühgeschichte, zwei Siedlungen und ein Gräberfeld der Bronzezeit

Argentina Home GAITAN 20 Jerseys

Argentina Home GAITAN 20 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, eine Siedlung und ein Gräberfeld der Eisenzeit, zwei Siedlungen der römischen Kaiserzeit sowie den mittelalterlichen bis neuzeitlichen Ortskern.

Gadsdorf | Klausdorf | Kummersdorf-Alexanderdorf | Kummersdorf-Gut | Mellensee | Rehagen | Saalow | Sperenberg

Benita Fitzgerald

Benita Fitzgerald-Brown (født 6. juli 1961 i Warrenton, Virginia) er en amerikansk tidligere friidrettsutøver som hovedsakelig konkurrerte på 100 meter hekk.

Karrierens desiderte høydepunkt er gullmedaljen på korthekken fra OL 1984 på hjemmebane. Hun løp på den nokså ordinære tiden 12.84 s, men på grunn av østblokkens boikott deltok ikke flere av de antatt sterkeste løperne, som dagens verdensrekordholder Jordanka Donkova, så det holdt til gull med 0.04 s foran forhåndsfavoritten Shirley Strong.

1932: Babe Didrikson · 1936: Trebisonda Valla · 1948: Fanny Blankers-Koen · 1952: Shirley Strickland de la Hunty · 1956: Shirley Strickland de la Hunty · 1960: Irina Press · 1964:&nbsp

Colombia 2016 Home JAMES 10 Jerseys

Colombia 2016 Home JAMES 10 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;Karin Balzer · 1968: Maureen Caird

1972: Annelie Ehrhardt · 1976: Johanna Schaller · 1980: Vera Komisova · 1984: Benita Fitzgerald-Brown · 1988: Jordanka Donkova · 1992: Voula Patoulidou · 1996: Ludmila Engquist · 2000: Olga Sjisjigina · 2004: Joanna Hayes · 2008: Dawn Harper · 2012: Sally Pearson&nbsp

New Yorkbulls Away Jerseys

New Yorkbulls Away Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;· 2016: Brianna Rollins

Marigiella

MHR (niitomari)

Marigiella lea sámegielaid fuolkegiella. Marigiella gullá volgalaš gielaide mordvagiela lassin. Marigiella lea rievttes mielde guokte čállingiela

Chile Home SALAS 11 Jerseys

Chile Home SALAS 11 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, niitomarigiella (nuortamarigiella) ja várremarigiella (oarjemarigiella).

Marigiella hállojuvvo eurohpalaš Ruošša nuorttaoasis, Mari El-republihkas, ja dan guovllu lahka. Oarjel-Sibirjás, Baškorstanas lea maid marigiel guovlu

Real Madrid Club de Fútbol Away NAVAS 13 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away NAVAS 13 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

.


Urálalaš gielat
aitosašgárjilgiella | anárašgiella | aunusgárjilgiella | áhkkilsámegiella | bihtánsámegiella | darjjesámegiella | davvisámegiella | enetsagiella | ersagiella | esttegiella | gárjilgiella | gielddasámegiella | hantigiella | inkeroisgiella | julevsámegiella | juratsagiella | kamassagiella | komigiella | komipermjakgiella | liivigiella | lullisámegiella | lyydigiella | mansigiella | matorigiella | meängiella | mokšagiella | nenetsagiella | nganasanagiella | niitomarigiella | nuortalašgiella | selkupagiella | suomagiella | ubmisámegiella | udmurtagiella | ungáragiella | vatjagiella | várremarigiella | vepsägiella | võrogiella

Ouette à tête grise

Chloephaga poliocephala

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations du projet ornithologie.

Ouette à tête grise dans un parc animalier

Nom binominal

Chloephaga poliocephala
Sclater

Chile Home MEDEL 17 Jerseys

Chile Home MEDEL 17 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, 1857

Statut de conservation UICN

( LC ) kelme t shirts

KELME Summer Outdoor Casual Cotton Printed Short-Sleeved T-shirt Men

BUY NOW

39.99
29.99

.1_LC-fr.svg/244px-Status_iucn3.1_LC-fr.svg.png“ width=“244″ height=“65″ srcset=“//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Status_iucn3.1_LC-fr.svg/366px-Status_iucn3.1_LC-fr.svg.png 1.5x, //upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/01/Status_iucn3.1_LC-fr.svg/488px-Status_iucn3.1_LC-fr.svg.png 2x“ data-file-width=“240″ data-file-height=“64″>
LC  : Préoccupation mineure

L‘Ouette à tête grise (Chloephaga poliocephala) est une espèce d’oiseaux de la famille des anatidés, proche des tadornes.

Elle est appelée « Cauquén de cabeza gris » en espagnol ; « Ashy-headed goose » en anglais.

Elle mesure entre 50 et 55 cm et est plus petite que l’Ouette de Magellan. La tête est grise, le bec noir, la poitrine rousse, le ventre et les flancs sont blancs barrés de noir et le dessus du corps est brunâtre, les pattes orangé-noir.

Le dimorphisme sexuel est faible, la femelle étant légèrement plus petite et plus terne.

Cette espèce préfère pour nicher les régions montagneuses ou les forêts marécageuses.

Elle niche dans l’ouest de l’Argentine, au Chili et en Terre de Feu. On l’observe également jusqu’aux Malouines.

La Bernache à tête grise (c’est ainsi que l’appelle Jean Théodore Delacour) vit en groupes qui dépassent rarement 100 individus. La reproduction a lieu vers le mois de novembre ; le nid est placé dans les hautes herbes. Cette espèce se nourrit surtout en broutant. Après la reproduction, elle migre vers le nord de l’Argentine, où elle fréquente les champs de céréales.

La population est estimée entre 25 000 et 1&nbsp

Argentina Home DI MARIA 7 Jerseys

Argentina Home DI MARIA 7 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;000 000 d’oiseaux, l’espèce n’est pas menacée.

Jean Théodore Delacour (1922) La Bernache à tête grise et ses congénères, Chloephaga poliocephala, Gray. L’Oiseau 3 : 232-233

Sur les autres projets Wikimedia :